Nasi duszpasterze

Ks. Rak Bernard (1970-), proboszcz parafii NSPJ w Rogowie

rak_bernardUrodził się 18 sierpnia 1970 roku w Chełmie Śląskim. W 1985 roku rozpoczął naukę w Zespole Szkół Hutniczo–Mechanicznych w Katowicach Szopienicach. Zdał egzamin dojrzałości i zawód technika o specjalności: technik aparatury kontrolno–pomiarowej i automatyki przemysłowej.

Po maturze w 1990 roku wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach. Na zakończenie studiów zdobyłem stopień magistra teologii na podstawie: „Wolność człowieka w nauczaniu Episkopatu Polski w latach osiemdziesiątych”. 11 maja 1996 z rąk abpa Damiana Zimonia przyjął święcenia kapłańskie.

Po święceniach pracował jako wikariusz w parafiach: NSPJ w Niedobczycach (1996-1999) i św. Józefa w Załężu (1999-2003). Od 1 września 2003 rozpoczął pracę w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach jako prefekt.

W 2000 ukończył studia podyplomowe na Pastoralnym Instytucie Teologicznym UKSW – filia w Katowicach, uzyskując stopień licencjata teologii. W latach 2004–2006 studiował w Szkole Wychowawców Seminaryjnych w Centrum Formacji Duchowej w Krakowie. Na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach ukończył Podyplomowe Studia Specjalistyczne Teologii (2005). Studia te zostało uwieńczone pracą doktorską nt. „Eucharystia źródłem chrześcijańskiej nadziei w nauczaniu Jana Pawła II”, napisaną pod kierunkiem ks. prof. dra hab. A. Drożdża (opublikowana, Tarnów 2008)

Jest Moderatorem  Dzieła Powołań w Archidiecezji katowickiej i delegatem metropolity katowickiego do Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań przy Konferencji Episkopatu Polski, członkiem Rady Kapłańskiej Archidiecezji Katowickiej oraz sekretarzem komisji do spraw formacji do prezbiteratu i powołań II Synodu Archidiecezji katowickiej.

Na początku 2013 mianowany administratorem parafii NSPJ w Rogowie, a od 20 kwietnia proboszczem.

ks. Kliche Ireneusz , Wikariusz w parafii NSPJ w Rogowie

kliche_ireneusz

 Ireneusz Kliche, urodził się 8 marca 1968 roku w Wielopolu, dzielnicy Rybnika, jako czwarte dziecko Elżbiety i Henryka. Ochrzczony 23 marca 1968 w Bazylice świętego Antoniego w Rybniku. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 8 w Wielopolu rozpoczął naukę w II Liceum Ogólnokształcącym Hanki Sawickiej w Rybniku, ukończoną maturą w 1987 roku. Następnie podjął naukę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na wydziale prawa kanonicznego. Po III roku studiów nie wraca z wakacji we Francji ale informuje w domu i na uczelni, że zostaje na rok w Międzynarodowej Szkole Formacji i Ewangelizacji w Paray le Monial, w miejscu, gdzie Serce Jezusa objawiło się siostrze Marii Małgorzacie Alacoque. Po roku niesamowitych doświadczeń wśród 34 kolegów i koleżanek z 14 narodowości z całego świata powraca na KUL i kontynuuje studia. Po ich zakończeniu wstępuje do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach. Po I roku przeskakuje na rok III z racji zaliczonych już przedmiotów. Pierwszy semestr IV roku spędza na stażu w Pszczynie w kościele Wszystkich Świętych. Kończy studia teologiczne pracą magisterską z prawa kanonicznego pod kierunkiem ojca profesora Wenentego Zuber, pt. „Prawa i obowiązki rodziców do wychowania potomstwa.” W 1998 dekretem Arcybiskupa Źimonia zostaje skierowany do pracy duszpasterskiej do Bytkowa, do parafii Ducha Świętego. W międzyczasie kończy studia podyplomowe na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, uzyskując stopień licencjata teologii. Po 4 latach posługi w Bytkowie zostaje przeniesiony do parafii świętej Barbary na Bykowinie w Rudzie Śląskiej. Po roku pracy decyduje się na wyjazd na misje. W podaniu do Arcybiskupa pisze Brazylia, myśląc o kontynuacji dzieła swojego parafianina ojca werbisty Wacława Wiktora, który tam pracował i tam umarł. Jednak po miesiącu otrzymuje zapytanie od Arcybiskupa czy nie pojechałby do Argentyny, bo właśnie 2 śląskich misjonarzy prosiło Go o „posiłki”. Po pozytywnej odpowiedzi rozpoczyna 9- miesięczne przygotowanie w Domu Formacji Misyjnej w Warszawie. W czerwcu 2004 wyjeżdża na 4 miesiące do Hiszpanii, do Isla Cristina w Andaluzji na staż do parafii. Po powrocie,16 listopada 2004 wyjeżdża do Argentyny, do prowincji Chaco, gdzie pracują 2 śląscy kapłani-ks. Henryk Pawełek i ks. Zbigniew Kozioł. Najpierw pracuje z nimi, potem jako samodzielny proboszcz na 2 parafiach. Pierwsza to Tres Isletas – Diecezjalne Sanktuarium Miłosierdzia Bożego i San Bernardo. Po 8 latach pracy misyjnej postanawia wrócić do Polski. I od 31 października 2012 roku dekretem Arcybiskupa Skworca zostaje skierowany do pracy duszpasterskiej w Rogowie.

 

Proboszczowie parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rogowie

  • ks. Karol Arndt (1922-1926)

Arndt Karol (1875-1951)

Urodził się 15 września 1875 w Walce w powiecie prudnickim. Był synem robotnika Jana i Józefy z d. Faltin. Do szkoły ludowej uczęszczał w Żyrowej i w Niwkach. Następnie uczył się w gimnazjach w Strzelcach Opolskich i w Gliwicach, gdzie w 1899 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Wrocławskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 20 czerwca 1903 we Wrocławiu.

Jako wikariusz duszpasterzował w parafiach: św. Mikołaja w Starych Reptach, Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Pszowie, św. Franciszka z Asyżu w Zaborzu, Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rychtalu, św. Marcina w Paczynie i Trójcy Przenajświętszej w Rachowicach. W marcu 1913 roku został mianowany proboszczem w parafii Wszystkich Świętych w Lasowicach Wielkich.

W okresie powstań i plebiscytu musiał opuścić dotychczasową placówkę i przenieść się na polską część Górnego Śląska. Od kwietnia 1922 roku był proboszczem w Rogowie. W listopadzie 1926 roku przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Królewskiej Hucie. Tam przez pewien czas doraźnie katechizował niższe klasy w Miejskim Instytucie Kształcenia Handlowego oraz pomagał w duszpasterstwie parafialnym. Zmarł 6 marca 1951 w Chorzowie. Został pochowany na cmentarzu parafii św. Jadwigi w Chorzowie.

Masny Jan CR (1886-1945)

Urodził się 24 października 1886 w Krzyżanowicach. Był synem Antoniego i Marianny z d. Hlubek. Do szkoły ludowej uczęszczał w rodzinnej miejscowości. Następnie uczył się w prywatnym gimnazjum dra Wolfa we Wrocławiu oraz w gimnazjum w Meran. W 1906 roku wstąpił do Zgromadzenia Księży Zmartwychwstańców i odbył 2-letni nowicjat w Krakowie. W latach 1908-1914 na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie studiował filozofię, teologię i prawo kanoniczne. Studia uwieńczył uzyskaniem doktoratu z filozofii. Święcenia kapłańskie przyjął 10 maja 1914 w Rzymie. Po wybuchu I wojny światowej otrzymał od konsula niemieckiego w Rzymie polecenie opuszczenia Wiecznego Miasta. Powrócił wtedy na ziemie polskie i duszpasterzował kolejno w parafiach: św. Anny w rodzinnych Krzyżanowicach, Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Pszowie, św. Jerzego w Rydułtowach, św. Marii Magdaleny w Lubomi, Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rokitnicy i Świętej Rodziny w Hoyerswerdzie.

Ponieważ zaangażował się w działalność plebiscytową, w listopadzie 1921 roku musiał uchodzić przed bojówkami „orgeszów”. Wyjechał do Warszawy i pomagał tam w duszpasterstwie przy kościele Zbawiciela. Po przyłączeniu części ziem Górnego Śląska do Polski, w lipcu 1922 roku zwrócił się do delegata książęco-biskupiego ks. Jana Kapicy z prośbą o możliwość podjęcia oficjalnej pracy duszpasterskiej na tych terenach. W marcu 1923 roku ks. August Hlond ustosunkował się do tej prośby pozytywnie i wydał dekret inkardynacyjny. Tym samym ks. Masny został włączony do grona prezbiterium Administracji Apostolskiej Polskiego Śląska.

W 1923 roku skierowano go jako wikariusza do parafii Krzyża Świętego w Siemianowicach. Od 1925 roku był także katechetą w Komunalnym Gimnazjum Męskim i Żeńskim w Siemianowicach. W 1924 roku, wsparty bardzo dobrą opinią ks. proboszcza Franciszka Kunze i dziekana siemianowickiego ks. Pawła Brandysa, przystąpił do egzaminu proboszczowskiego. W lutym 1927 roku Ksiądz Biskupa Arkadiusz Lisiecki mianował go administratorem, a trzy miesiące później – proboszczem, w parafii św. Marcina w Rogowie. Ks. Masny pełnił ponadto obowiązki cenzora książek oraz wizytatora dla szkół powszechnych w Syryni, Pszowie i Rogowie.

W 1936 roku powierzono mu funkcję zarządcy dóbr kościelnych w Kokoszycach. W Rogowie opiekował się różnymi organizacjami katolickimi: III Zakonem św. Franciszka z Asyżu, Bractwem Matek Chrześcijańskich, Kongregacją Mariańską Panien, Katolickim Stowarzyszeniem Mężów, Bractwem Różańcowym, Dziełem Dziecięctwa Jezusowego, Bractwem Serca Jezusowego, Papieskim Dziełem Rozkrzewiania Wiary i Katolickim Stowarzyszeniem Młodzieży Męskiej. Udzielał się społecznie. Był członkiem Kasy Reiffeisena w Rogowie i spółdzielni masarskiej w Bełsznicy. W banku Reiffeisena w Katowicach został wybrany na przewodniczącego Rady Nadzorczej oraz członka Komisji Rewizyjnej w Zakładach Mleczarskich w Katowicach. W okresie okupacji hitlerowskiej, w 1943 roku, został zmuszony do opuszczenia Rogowa i zamieszkał na terenie parafii św. Józefa w Katowicach-Załężu. Krótko przed śmiercią, w kwietniu 1945 roku, został mianowany administratorem w parafii św. Szczepana w Katowicach-Bogucicach. Zmarł 1 października 1945 w Katowicach. Został pochowany w Lubomi.

Orliński Karol (1913-1989), proboszcz parafii św. Józefa w Rudzie Śląskiej

orlinski_pawel

Urodził się 10 lipca 1913 w Chorzowie Starym. Jego ojciec był mistrzem rzeźniczym. Po ukończeniu czwartej klasy szkoły powszechnej w 1924 roku rozpoczął naukę w gimnazjum klasycznym w Chorzowie. Po zdaniu w 1933 roku matury zgłosił się do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończył uzyskaniem stopnia magistra. Jego praca magisterska nosiła tytuł: „Rongeanizm w byłych dekanatach pszczyńskim i bytomskim”. Święcenia kapłańskie otrzymał 27 czerwca 1938.

Zaraz po święceniach został posłany na zastępstwo do parafii św. Antoniego w Chorzowie. Od l września 1938 był wikariuszem w parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie. Był tam również katechetą w szkołach podmiejskich, kapelanem szpitala i więzienia. W listopadzie 1939 roku został przeniesiony do Czarnego Lasu, gdzie był wikariuszem aż do wysłania go w styczniu 1943 roku do Rabsztyna. Tam duszpasterzował wśród chorych na gruźlicę. W lutym 1943 roku został wysłany na zastępstwo do parafii św. Wawrzyńca w Wirku. Następnie krótko był wikarym w Woszczycach i zarazem lokalistą w Zgoniu. Znów po krótkim czasie odwołano go na zastępstwo do Pstrążnej, gdzie po 6-ciu tygodniach otrzymał dekret mianujący go substytutem w parafii Rogów. 16 maja 1945 został mianowany adiutorem in temporalibus dla parafii Radlin. 28 maja 1946 otrzymał nominację na administratora w Jejkowicach. Tam wybudował kościół i probostwo.

W uznaniu jego gorliwej działalności duszpasterskiej i administracyjnej 19 grudnia 1950 otrzymał prawo używania tytułu proboszcza oraz noszenia pelerynki proboszczowskiej. Równocześnie z ustanowieniem 28 maja 1957 kuracji w Jejkowicach, ks. Karol Orliński został mianowany jej administratorem z tytułem proboszcza. Stałym proboszczem parafii Jejkowice został 31 grudnia 1957. 18 września 1958 kuria diecezjalna zatwierdziła wybór ks. Orlińskiego na wicedziekana dekanatu rybnickiego. Był też wizytatorem katechetycznym szkół w powiecie rybnickim. Dekretem z 4 września 1963 został mianowany proboszczem parafii św. Józefa w Rudzie Śląskiej. Tam z biegiem lat stan jego zdrowia zaczął się pogarszać. W 1979 roku musiał poddać się operacji oka. W roku następnym zaistniała potrzeba operacji drugiego oka.

W grudniu 1980 roku poprosił o zwolnienie z obowiązków proboszcza i przeniesienie na emeryturę. Uzasadnił tę prośbę wiekiem emerytalnym i ogólnym stanem zdrowia, a szczególnie słabym wzrokiem. Bp przyjął rezygnację ks. Karola Orlińskiego i przeniósł go 24 kwietnia 1981 w stan spoczynku. Zamieszkał w Jaworzu, gdzie po długotrwałej chorobie zmarł 12 marca 1989. 16 marca 1989 został pochowany w Jejkowicach.

Żydziok Ignacy (1928-1985), rekolekcjonista, administrator w Rogowie

zydziok_ignacyUrodził się 6 stycznia 1928 w Szarleju. Był synem górnika Pawła i Gertrudy z d. Mierzwa. W latach 1935-1939 uczęszczał do szkoły powszechnej w Szarleju. W okresie okupacji hitlerowskiej pracował najpierw jako pomocnik w gospodarstwie rolnym, a następnie w składzie spożywczym. Od marcu 1945 roku uczył się w Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Piekarach Śląskich. W czerwcu 1948 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie 28 czerwca 1953 przyjął w kolegiacie Wszystkich Świętych w Krakowie. Udzielił ich bp F. Jop, Wikariusz Kapitulny Archidiecezji Krakowskiej.

Po święceniach był na zastępstwie wakacyjnym w parafiach: Trójcy Przenajświętszej w Szarleju i Wniebowzięcia NMP w Wiśle. Następnie przez kilka miesięcy był wikariuszem w parafii katedralnej św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach. Od lutego do czerwca 1954 roku przebywał w Instytucie dla Księży Neoprezbiterów w Katowicach-Załężu. Część wakacji 1954 roku spędził na zastępstwie duszpasterskim w parafii św. Jana i Pawła w Dębie. We wrześniu t.r. w tej placówce otrzymał stały dekret wikariuszowski. Następnie jako wikariusz pracował w parafii św. Jerzego w Rydułtowach. Od stycznia 1957 roku był tam katechetą w Zasadniczej Szkole Górniczej i Szkole Ogólnokształcącej stopnia podstawowego i licealnego.

W październiku 1958 roku został mianowany rekolekcjonistą w Kokoszycach. W późniejszym czasie taką samą funkcję pełnił w Panewnikach. Od czerwca 1959 roku pozostawał ponadto katechetą w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym nr 7 w Katowicach-Panewnikach. W sierpniu bp koadiutor H. Bednorz powiadomił Wydział do Spraw Wyznań w Katowicach o zamiarze mianowania ks. Żydzioka proboszczem w Gołkowicach. Wydział zgłosił sprzeciw nie podając żadnego uzasadnienia. W 1965 roku został skierowany jako wikariusz substytut do parafii św. Mikołaja w Wilczy . W marcu 1966 roku otrzymał nominację na administratora w parafii NSPJ w Rogowie. W 1980 roku przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał na terenie parafii św. Ap. Piotra i Pawła w Tarnowskich Górach. Zmarł 21 lipca 1985 w Tarnowskich Górach. Został pochowany w Rogowie.

Błaszczyk Norbert (1930-1982), proboszcz w Rogowie

Urodził się 3 marca 1930 w Kochcicach. Rodzicami jego byli Alojzy – policjant i Gertruda z d. Szmajduch. Ochrzczony został 16 marca 1930 w Kochanowicach. Z chwilą wybuchu wojny został wraz z rodzicami ewakuowany do Tarnopola. Z tułaczki tej wrócili pod koniec października 1939 roku. Podczas okupacji musiał, jako małoletni chłopak, pracować na roli u gospodarza. Jego ojciec został wysłany na przymusowe roboty do Niemiec. Po przejściu frontu wstąpił w 1945 roku do Państwowego Gimnazjum i Liceum Męskiego w Tarnowskich Górach, gdzie w 1950 roku zdał egzamin dojrzałości. W czasie nauki w szkole średniej mieszkał w Konwikcie Biskupim w Tarnowskich Górach. Od 1939 roku był ministrantem w Lubszy Śląskiej. 8 grudnia 1943 został przyjęty do Sodalicji Mariańskiej przy gimnazjum w Tarnowskich Górach. W roku 1948 roku współdziałał w założeniu Sodalicji Mariańskiej Młodzieńców w Lubszy Śląskiej. W tej też parafii był współorganizatorem Krucjaty Eucharystycznej. Został tam prezesem i Sodalicji, i Krucjaty.

Bezpośrednio po maturze Norbert Błaszczyk zgłosił się do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Do 1954 roku studiował teologię na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po likwidacji tego Wydziału kontynuował studia w ŚSD. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 maja 1955. Po krótkich zastępstwach wakacyjnych w parafii św. Katarzyny w Czechowicach, a następnie w Boronowie otrzymał dekret na wikariusza w parafii MB Bolesnej w Rybniku. Od 1 września 1956 objął placówkę wikariuszowską w parafii św. Antoniego w Siemianowicach Śląskich. Był tam katechetą w Zasadniczej Szkole Zawodowej oraz w Zasadniczej Szkole Górniczej.

11 grudnia 1957 zlecona mu została przez Kurię Diecezjalną funkcja kapelana więziennego. Sprawował duszpasterstwo w Ośrodkach Pracy Więźniów. Uwzględniając doświadczenia ks. Norberta Błaszczyka na tym odcinku duszpasterstwa Kuria Diecezjalna wyznaczyła mu temat pisemnej pracy wymaganej przy egzaminie proboszczowskim: „Czynniki wychowawcze (religijno-moralne) w regulaminach więziennych Polski Ludowej oraz ich wartość i użytkowność duszpasterska”. Będąc kapelanem więziennym miał jeszcze tygodniowo 25 godzin katechizacji dla młodzieży. W sierpniu 1964 roku otrzymał dekret na wikarego parafii św. Krzyża w Siemianowicach Śląskich, a w lutym 1985 roku znów na wikarego parafii św. Antoniego w tymże mieście. Nadal spełniał funkcję kapelana więźniów.

3 stycznia 1969 mianowany został rektorem, w charakterze kuratusa, kościoła MB Nieustającej Pomocy w Szopienicach. Kościół-barak wśród niecodziennych trudności, przy wielu ludzkich przeciwnościach obronił, wyposażył, uporządkował i wystroił, a przy tym przygotował solidnie warunki i wstępne czynności pod budowę nowego kościoła. W obliczu różnych kłopotów adaptował także pomieszczenia plebańskie. Nadal też dojeżdżał z posługą duszpasterską do zakładu karnego w Siemianowicach. Swoim doświadczeniem zdobytym w ponad dwudziestoletniej posłudze duszpasterskiej wśród więźniów dzielił się ks. Błaszczyk z nowo mianowanymi w 1981 roku kapelanami zakładów karnych znajdujących się na terenie diecezji katowickiej. 21 lipca 1980 mianowany został wikariuszem ekonomem, a 29 września tegoż roku proboszczem parafii NSPJ w Rogowie. Coraz wyraźniej odczuwał dolegliwości spowodowane istniejącą już od młodości wadą serca. Zmarł 8 marca 1982 w szpitalu w Tychach, pochowany w Rogowie.

  • ks. Eugeniusz Marszolik (1982-2000)

  • ks. Leonard Malorny (2000-2013)

  • ks. Bernard Rak (2013-nadal)

 

Księża pochodzący z parafii:

ks. Alojzy Pośpiech – najstarszy  pochodzący z Rogowa
śp. ks. Piotr Kornas
O. Henryk Dąbek OFM

O. August Smyczek OFM

ks. Zygmunt Błaszczok
ks. Andrzej Cuber
ks. Józef Świerczek
O. Witold Salamon OFM
ks. Piotr Szweda
ks. Wojciech Kamczyk